80 çocuklu bir okul sonrası bakım grubunda bir şey çok açık: Kararlı kurallar olmadan kaos hüküm sürer, diyor Haushelden'den Sabrina. İlk iki hafta, net yapılar kurmak için belirleyicidir. Kuralları gündelik hayata yerleşsin diye tutarlı biçimde tekrar tekrar anlatarak başlarım. Bir çocuk kurallara uymazsa, üç uyarıdan sonra bir sonuç gelir; örneğin ertesi gün oyun alanına çıkamaz.
Çocuklarla dolu bir odada olduğunu ve her şeyin tıkır tıkır işlediğini düşün. Kaos yok, koridorda çılgın danslar yok, darmadağın oyuncak kutuları yok. Hayal gibi mi geliyor? Net kurallar ve sonuçlarla bu hayal gerçek olabilir. Peki 80 çocuğu kurallara nasıl uydurursun? Sır, tekrarda saklı.
Tatilden sonraki ilk iki haftada çocuklar hâlâ nispeten sakindir. Ama sonra, alıştıklarında, gerçek yüzlerini gösterirler. Sınırları zorlarlar, koridorda dans ederler, toplamazlar ve sessiz olmaları gerekirken yaramazlık yaparlar. Bu sınama dönemi belirleyicidir. Çocuklara çevrelerinin kurallarını anlama ve neyin olup neyin olmadığını öğrenme fırsatı verir.
Bu neden olur? Çok basit: Çocuklar nereye kadar gidebileceklerini anlamaya çalışır. Evde annemle babamın yanındaki gibi mi, bilmek isterler. Eğitmenler ne zaman kızar? Ne zaman sonuç olur? Bu, kuralları keşfetme yollarıdır. İşte fırsat da burada! Çocuklar doğaları gereği meraklıdır ve çevrelerindeki dünyayı keşfetmek isterler – her gün içinde yaşadıkları sosyal kurallar da buna dahil.
Zorluk, bu doğal sınama dürtüsünü düzenli bir yola yönlendirmektir. Net ve tutarlı kurallar koyarak çocukların güvenle deneyebileceği bir çerçeve oluşturursun. Sadece kuralları değil, arkasındaki nedenleri de açıklamak önemlidir. Çocuklar çoğu zaman sandığımızdan fazlasını anlar. Bir kuralın kendilerine ve başkalarına yardım etmek için var olduğunu bilirlerse ona uyma olasılıkları artar.
Net kurallara giden yol
- Kuralları belirle: Çocuklara tekrar tekrar açıkladığın net kurallarla başla. Kuralları kolayca anlayabilmeleri için sade bir dil ve somut örnekler kullan.
- Sonuçları belirle: Kurallar çiğnendiğinde ne olacağına karar ver. Bu sonuçlar hemen gelmeli ve anlaşılır olmalı ki çocuklar davranışlarıyla tepki arasındaki bağı görsün.
- Kararlılıkla uygula: Kurallar yerleşsin diye ilk 2–3 hafta özellikle kararlı ol. Bu dönemde hiçbir istisna yapmamak ve çocuklara kuralların ciddiye alındığını göstermek önemlidir.
- Sonuçları uygula: Üç uyarıdan sonra sonuç gelir ve bu, kuralları güçlendirir. Böylece çocuklar kuralların ciddi olduğunu kavrar ve disiplin gelişir.
İlk adımlar belirleyicidir. Mesele, çocuklara en baştan kuralların pazarlık konusu olmadığını açıkça göstermektir. Özellikle başlangıç döneminde istisna yapmamak önemlidir. Tutarlı kalmak zor olsa da uzun vadede karşılığını verir. Çocuklar kuralların ciddi olduğunu çabucak öğrenir ve onlara uymaya başlar.
Ama tek başına kararlılık anahtar değildir. Çocukların bu kuralların neden var olduğunu anlaması gerekir. Sandalyeleri yerine koymanın odayı düzenli tutmak ve kimsenin takılıp düşmemesi için önemli olduğunu anlatırsan, bu onlara mantıklı gelir. Bu tür açıklamalar, çocukların kuralları can sıkıcı yasaklar olarak değil, anlamlı önlemler olarak görmesine yardım eder.
Kurallar bir kez yerleşince dizginleri biraz gevşetebilirsin. Çocuklar kuralları içselleştirmiştir ve uymazlarsa ne olacağını bilirler. Kaos önlenir, gündelik hayat akıp gider. Çocuklar kurallara uyduğunda onlara olumlu geri bildirim vermek önemlidir. Övgü ve takdir, iyi davranışı teşvik etmenin güçlü araçlarıdır.
Ama başarı sadece eğitmenlere bağlı değildir. Ebeveynlerin de aynı yönde çekmesi gerekir. Bir çocuk yaramazlık yüzünden erken alınıp evde dondurma ve PlayStation ile ödüllendirilirse, bu bizim çabamızı boşa çıkarır. Ebeveynlerin ve eğitmenlerin birlikte çalışıp çocuklara tutarlı mesajlar vermesi çok önemlidir.
Eğitmen olmak, ebeveyn olmakla aynı şey değildir. Ebeveynlerin çoğu zaman nesnel kalmayı zorlaştıran duygusal bir bağı vardır. Kendi çocukların, ne olursa olsun onları sevdiğini bilir. Bu koşulsuz sevgi önemlidir ama sonuçların daha az tutarlı uygulanmasına da yol açabilir. Bu yüzden tutarlı bir eğitim için eğitmenlerle ebeveynler arasındaki diyalog vazgeçilmezdir.
"Eğitmen olmak, ebeveyn olmakla aynı şey değildir. Kendi çocukların, ne olursa olsun onları sevdiğini bilir."
Çocukların davranışını kalıcı olarak değiştirmek için ebeveynlerle eğitmenlerin iş birliği gerekir. Kendini bunalmış hisseden ebeveynler yardım istemekten çekinmemeli. Aile merkezi, randevusuz da destek sunar. Bazen tarafsız bir üçüncü kişi, duruma farklı bir açıdan bakmaya ve çözüm bulmaya yardım eder.
Bir diğer önemli konu iletişimdir. Ebeveynler çocuklarının davranışları hakkında eğitmenlerle düzenli olarak konuşmalıdır. Bu yalnızca güven oluşturmakla kalmaz, sorunları erkenden fark edip birlikte çözüm bulmayı da sağlar. Açık diyalog, başarılı bir iş birliğinin anahtarıdır.
Destek arayan ebeveynler için üç ipucu
- Daha tutarlı ol: Net sınırlar koy ve onlara bağlı kal. Tutarlılık, ebeveynliğin temelidir. Kurallar sonuçsuz olarak tekrar tekrar çiğnenirse, çocuklar onları ciddiye almak zorunda olmadıklarını öğrenir.
- Daha çok konuşun: Çocuğunla davranışları ve ihtiyaçları hakkında konuş. Dinleyen bir kulak ve çocuğun sorunlarına anlayış mucizeler yaratabilir. Davranışın nedenlerini anlamaya çalış ve çocuğunla birlikte çözümler bul.
- Dışarıdan yardım al: Danışmanlık hizmetlerinden destek al. Yardım istemek utanılacak bir şey değildir. Çoğu zaman dışarıdan bir danışman, gündelik hayatta görünmeyen yeni bakış açıları ve çözümler sunabilir.
Sonuçta mesele, çocuklara nerede durduklarını bilmeleri için net yapılar sunmaktır. Bu yapılar onların kendilerini güvende hissetmelerine yardım eder. Herkes aynı yönde çektiğinde düzenli bir gündelik hayat mümkündür. Çocukları en iyi şekilde desteklemek için eğitmenlerle ebeveynlerin iş birliği şarttır.
Kurallar çiğnendiğinde sen ne yapıyorsun? Net bir yapının gündelik hayatta fark yarattığını hiç yaşadın mı? Ebeveynliğin zorluklarının üstesinden birlikte nasıl gelebileceğimizi düşünmeye değer. Çünkü sonunda çocuklarımızın dünyada yolunu bulmasına yardım eden, tutarlılık ile anlayışın birleşimidir.
